Jú jú auðvitað aftur og aftur meðan þú átt ketti. Nei ég meina hvað haldiði að hafi skeð? Í fyrrinótt þá vakna ég við það að verða bitin í fingurinn og ég meina sko fingurgóminn, ég tek um puttann og nudda hann og hugsa bara eitthvað... veit ekki hvað og sný mér á hina hliðina og sofna aftur, verð heitt og tek sængina af mér að hluta til og vakna þá aftur við sting eða bit í mjöðmina og þá hugsa ég andskotinn! Er komið KLEGG hérna inn í herbergið mitt og bara bítur mig stanslaust! Ég opna gluggann meira til að kæla herbergið og leggst svo aftur og vef bara sænginni vel utan um mig og vonast til að kafna ekki undir henni. Sofna svo bara og restin af nóttinni var tíðindalaus. Svo þegar ég vakna rámar mig eitthvað í þetta en er ekkert að velta því mikið fyrir mér. Stend upp og klæði mig í buxur og bol og kippi svo einni peysu sem liggur á pullu við rúmið og er að klæða mig í ermina á henni þegar mús stekkur út úr erminni og undir rúm. Já krakkar, ég sagði mús. Það var mús í erminni á peys

When I decided to create this theme, Between Sea and Mountains, I suddenly realized something funny — I actually don’t have that many photographs of mountains. But then again… there are mountains in Fjarðárgljúfur, Kirkjufell is a mountain, and the Elephant Rock in Vestmannaeyjar is most definitely a mountain too, at least in my mind. Then there is Jökulsárlón, Hvítserkur, and Grótta by the sea, so I quickly concluded that I already had quite a few posters that fit perfectly into this collection. What makes these posters so special to me is that I took every single photograph myself, edited them myself, and carry a story connected to each one of them. The photograph of Hvítserkur was actually taken before photography became my great passion. When I went searching through old images from that trip, I discovered that at the time I absolutely insisted on having people in almost every photo, so my daughter and husband appeared in most of them. Thankfully, I managed to find one beautiful im

Það þarf stundum ekki nema eitt orð til að kveikja heilt lag í hausnum á mér — og allt í einu er dagurinn orðinn að tónlist. 🎶 Hver hefur ekki upplifað það að vera með eitt ákveðið lag á heilanum í heilan dag, og kannski lag sem er svo leiðinlegt og pirrandi að maður er að verða kreisí? Ég upplifi það að fá lag á heilann á hverjum degi, það er bara spurning í hvaða aðstæðum ég er í, við hvern ég tala og hvað talað er um sem stýrir því hvaða lag kemur. Td. í morgun þá fór ég með bílinn á verkstæði þar sem þeir gleymdu að núllstilla meldinguna sem tölvan hafði komið með um smurningu um daginn, en þeir voru sko búnir að smyrja bílinn svo þetta var stutt stopp, og ég vissi að þeir höfðu lokað í rúma viku í kringum páskana, svo ég fór að sjálfsögðu að spjalla við skrifstofustjórann um það hvort hann hefði ekki haft gott frí og hann hélt það nú, hann hefði farið með fjölskylduna til Phonix eða Fönix eins og ég heyrði það. Já og hvað lag haldið þið að ég sé með á heilanum núna? Já auðvitað,

Sometimes an idea doesn’t arrive all at once. It comes quietly — as a feeling, a shape, a color. This series began with photographs I had taken of my daughter. Raw, real moments. But I wanted to transform them into something softer. Something more timeless. I stripped everything away. The surroundings. The noise. The details that didn’t matter. What remained was form, movement, and emotion. From there, the dresses grew. Larger than life. Almost like they were breathing. The stripes became rhythm. The backgrounds became calm. And the colors found their meaning: Yellow — warmth, light, and presence. Green — balance, nature, and quiet strength. Blue — stillness, depth, and reflection. Each piece is based on my own photography. Each one carries a real moment within it — but retold in a different language. A softer one. This series is not about perfection. It’s about feeling. And maybe… about seeing the same person from different angles — just like we see ourselves. — Kristin

Við hjónin skelltum okkur í Kanaríferð með Önnu Svölu og Anders vinum okkar, ásamt mömmu Önnu, henni Hönnu Birnu og Ellu vinkonu hennar. Anders varð fimmtugur nýlega og er hann unglingurinn í hópnum, sú elsta 82, þannig að það fór lítið fyrir kappaksturleikjum eða sjóleikjum eins og við gerðum fyrir 22 árum þegar við vorum síðast á Kanarí, enda bauð veðrið ekki upp á það. Þó var búið að panta fyrirfram einhverja geggjaða bátsferð, með stoppi einhvers staðar og þar átti að vera hægt að fá að kafa og svo átti að borða paella um borð og hafa það huggulegt og kósí en öllum svona ferðum var aflýst vegna veðurs. Svo við gerðum nú bara það besta úr því sem við höfðum, lágum í sólbaði í 40 mín og hlupum svo inn eða reyndum að sitja úti undir sólhlífinni. Skúrirnir voru svakalegir og í eitt skiptið hélt ég hreinlega að flugvél hefði lent á húsinu þegar himnarnir opnuðust og það var skellt á okkur 20mm regni á 3 mín. En ég tók samt nokkrar myndir en þær voru oftast undir hlíf eða á hlaupum til a

Some places stay with you from the very first moment you see them. Years ago I was visiting Raufarhöfn with my family. My mother-in-law lived there at the time, a woman with a deep knowledge of the landscape and the quiet places around the village. She knew the area well, and one day she suggested we take a drive. We followed the road north through the wide and open land. The further we drove, the more the world seemed to grow silent. The houses disappeared, the road became smaller, and the sky felt larger. Then we arrived at Skinnalón This quiet corner near Raufarhöfn lies almost at the very edge of Iceland. The old house stands alone in the landscape, weathered by time and wind. It is a place that carries the feeling of stories — of people who once lived here, close to the sea and the long northern winters My mother-in-law looked at me and smiled. She knew immediately that this was the kind of place I would love. She was right. There is something about Skinnalón that makes you want t