Það var enn snjór. Svona snjór sem breytir morgni í mjúka kyrrð og lætur heiminn líta út eins og hann haldi niðri í sér andanum. Við lögðum af stað í morgungöngu – ég, Þráinn og Elvis nágrannahundurinn. Sporin okkar í hvítu landslagi, róleg skref, engin þörf á orðum. Allt var svo fallegt. Húsin sem stóðu þögul í vetrarbúningi, trén sem báru snjóinn af reisn, og bóndabærinn með traktorinn fyrir utan – eins og hann hafi beðið eftir augnablikinu. Brúin mín birtist aftur, að þessu sinni frá nýju sjónarhorni, spegluð í vatninu og umlukin snjó, sama brú – og samt allt öðruvísi. Þráinn og Elvis héldu áfram, örlítið á undan mér, og á því augnabliki vissi ég hvað þetta var dýrmætt. Ekki stórt. Ekki merkilegt. Bara satt. Núna er komin slydda. Snjórinn að gefa eftir. En í gær fengum við þetta. Göngu, kyrrð og minningu sem lifir áfram í myndum og í hjartanu.

Það byrjaði að snjóa. Svona alvöru snjór, sem fellur hljóðlega og breytir öllu – dregur hvíta slæðu yfir landslagið og mýkir heiminn. Um morguninn sá ég að spáð var rigningu seinna í vikunni og hugsaði: þetta er kannski eina tækifærið. Snjórinn er ekki loforð, hann er augnablik. Ég bað manninn minn að keyra mig út að Skaue bru í Øyslebø og þar byrjaði ferðin. Brúin stóð kyrr í snjónum, traust og þögul, meðan snjóflygsurnar féllu eins og tíminn hefði hægt á sér. Þaðan hélt ég áfram – kirkjan birtist, klædd hvítu, svo sjarmerandi í einfaldleika sínum, umkringd trjám sem báru snjóinn eins og minningar. Og svo allt í einu: gul hurð. Lítið ljós í miðri kyrrðinni. Á leiðinni tóku húsin við – rauð, gul, hlý og lifandi, eins og þau vildu minna á að litirnir hverfa aldrei, þeir bíða bara þolinmóðir undir snjónum. Ég endaði ferðina við Skjæveslandsbrua, nánast í garðinum heima hjá mér. Hringurinn lokaðist. Og auðvitað tók ég líka mynd af rauða húsinu mínu, í vetrarbúningi, standandi stolt í hvít

Klukkan er 14:30 og degi er tekið að halla. Ljós sem veit að það er á síðustu ferð dagsins. Sólarupprás klukkan níu, sólarlag klukkan hálf fjögur. Stuttur dagur – en alls ekki fátækur. Ég fór í göngu hérna í nágrenninu, ekki langt, ekki hratt. Bara svona… eins og maður gerir þegar maður vill vera til staðar. Elvis, hundur nágrannans, var með mér. Hann gekk af fullri einlægni, lyktandi að heiminum eins og ekkert annað skipti máli. Ljósinu var ekki flýtt. Það lagðist yfir snjóinn, vatnið, trén og tók sér pláss í augnablikinu. Svona ljós sem biður mann um að hægja á sér og muna að horfa. Kannski er það einmitt þetta sem vetrardagarnir vilja kenna okkur. Að vera meðvituð um tímann án þess að keppast við hann. Að ganga, anda, sjá. Að finna fegurðina áður en hún hverfur – og vita að hún kemur alltaf aftur. #poeticlight #winterwhispers #shortwinterdays #nordiclight #quietwalk #mirrafoto #throughmirraseyes #throughmylens

Já þau eru það svo sannarlega mikilvæg áhugamálin okkar. Þau geta verið alls konar, frá því að fara í bíó, smíða, skera út í við, gera upp gamla bíla, prjóna, hekla, lesa bækur, myndlist, ljóðlist, ljósmyndun og ég veit ekki hvað og hvað. Já áhugamálin geta verið hvað sem þér finnst skemmtilegt að gera. En það er mjög mikilvægt að eiga áhugamál og hlakka til að vinna við þau oft og jafnvel hvern einasta dag. Sérstaklega þegar við eldumst og höfum ekki lengur um börnin okkar að hugsa og / eða aldraða foreldra. Núna stöndum við Þráinn á þeim tímamótum að vera farin að sjá fram til þess tíma sem við hættum að vinna, árin eru færri en 5 svo þá er tímabært að efla og bæta við áhugamálin sín, svo ekki komi leiði að okkur. En okkar staða er góð þar sem okkur hlakkar svo til að geta haft alla morgna eins og laugardagsmorgnana, vakna snemma, fá sér kaffi, spjalla um lífið og tilveruna, hlusta á músík, kveikja upp og fara svo að sinna áhugamálunum sínum. Þetta er til dæmis eitt af mínum! En ég á

Á leiðinni heim úr vinnu var heimurinn rétt að byrja að teygja úr sér. Vegirnir lágu kyrrir, vetrarljósið mjúkt og föllegt, og sólin steig hægt upp yfir hæðirnar, næstum óséð. Ég ók áfram í þessari stillu, umvafin kyrrðinni, og fann hvernig augnablikið festist — ekki bara á myndunum, heldur líka innra með mér. Svona morgnar minna mig á að fegurðin býr oft í því sem gerist hljóðlega, á meðan dagurinn er enn að vakna. Þess vegna elska ég að vakna snemma og mér persónulega finnst sólarupprásin það fallegasta í heimi.

Ég skellti mér aftur í göngutúr með myndavélina, bauð Elvis með mér sem var ótrúlega næs, því ég er búin að fatta það að ég hef nánast ekki farið út að labba með myndavélina síðan Erro dó, svo þá er um að gera að fá lánaðan hund hjá nágrannanum til að ýta við mér. En jú nágranninn er sá sem fór nú oft, oftar en ég með Erro en nú er hann á hækjum svo þá verður maður að aðstoða aðeins. En ég labbaði uppað fossinum sem er 10 mín frá okkur og var að vona að hann væri í meiri klakaböndum en hann var, en jú jú það er alltaf fallegt þegar búið er að snjóa aðeins en þetta var þó ósköp lítið, það spáir meiri snjókomu svo ég skrepp bara aftur út fljótlega.